Nie wystarczy życia by się w sobie zdusić i uwolnić - wolność doby, minut na zamkniętych spustach. Oniryczność czasu który wciąż jakoś nam się mali, rozmywa w ciekłe dni. Na oknach czerń nieba i noc w balejażu, kolorach poranka.
Życia nam zbraknie kiedy rozpędzimy się zbyt szybko by się nie móc już zatrzymać. Do maleńkości będziemy się rozkładać i kurczyć. W śmierci wrócimy stąd skąd przybyliśmy. Wiem, ja też nie znam tego miejsca ale każdy z nas , na czas wie gdzie to jest.
Mijają lata , liście co roku spadają na ziemie, kurczą nogi, zwijają języki, zabarwiają sobie kręgosłup. Co roku ponawiają starania żeby się utrzymać , do czasu. Potem w bezwładzie , zdarzenia napędzają czas, aż przebiega bezopamiętania.
Rok - niezliczona ilość wzlotów i upadków, niezliczona ilość chwil niedopisania , nie do przeżycia. Skumulowana materia , bezimiennych , chorych, zgody i padanie na pysk. Czy śmierć jaskółki nie jest ważna tak jak śmierć człowieka ? To i tak umiera materia z której zostanie milimetr gleby, unoszący nasze domy. Jeszcze rok temu mieszkałam na nizinie, teraz mój dom staje na wyżynach unosząc się wciąż ku niebu.
Wciąż te same lata, jakże szybsze w umieraniu.

Umierają nam na rękach liście , a my nie mamy czasu nawet położyć ich na ziemie.